รักบ้านเกิดไม่ใช้หน้าที่แต่อยู่ที่จิตสำนึก

Afforest

สำนึกรักบ้านเกิดคำใครๆ ก็สามารถพูดได้แต่จะมีสักกี่คนที่จะมีเพราะ ฝนยุคสมัยนี้ส่วนใหญ่แล้วเด็กที่เกิดและโตจากชนบทก็มักจะได้ไปทำงานในเมืองหลวง ไม่ค่อยมีเวลากลับมาเยี่ยมบ้านสักเท่าไหร่ซึ่งผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับไปดูแลบ้านนะครับ แต่ด้วยหน้าที่การงานที่ทำให้ไม่สามารถกลับได้นั่นเอง แต่เมื่อไหร่ที่มีวันหยุดยาว คนเหล่านี้ก็มักจะกลับบ้านไปเพื่อพัฒนาบ้านที่อยู่อาศัยบ้านเกิดแทบทุกครั้งไป ซึ่งครอบครัวผมเป็นแบบนี้ตลอด การกลับบ้านแต่ละครั้งนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะกลับมาพักผ่อน แต่เป็นการพัฒนาบ้าน แม้จะไม่มีค่าจ้างใดๆ แต่สิ่งที่ได้เลยก็คือความภาคภูมิใจที่ได้ช่วยงานที่บ้านถึงจะเหนื่อยแต่มีความสุข ถือเป็นกิจกรรมที่สามารถทำให้เสริมความสามัคคีในครอบครัวไปในตัวด้วย ไม่ใช่แค่ในบ้านเท่านั้น แต่กับสังคมเราก็กลับมาช่วยกันพัฒนาได้ อย่างเช่นหมู่บ้านที่มีพื้นที่ติดกับเข้าที่ป่าไม้ถูกรุกราน ก็สามรถช่วยกันปลูกป่า เพื่อให้ระบบนิเวศกลับมาสมบูรณ์จะได้มีทรัพย์ยากรธรรมชาติให้ลูกหลานของเราได้ใช้กันต่อไป หรือจะเป็นชมชนที่ติดชายฝั่งระหว่างทะเลกับน้ำจืดก็สามรถช่วยกันปลูกโกงกางเพื่อให้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์แถบนั้นได้ เพราะถ้าคนในชุมชนไม่ช่วยกันแล้ว อย่าหวังเลยที่จะให้คนภายนอกเข้ามาช่วยเหลือ ทุกสิ่งที่ทำนั้นไม่สูญป่าวแน่นอน เพราะในอนาคตเมื่อคุณมีลุกหลายก็ต้องอาศัยแหล่งชุมชนนี้เพื่ออยู่อาศัยและเมื่อที่อยู่อาศัยและ สังคมดีแล้ว เด็กๆ ทุกคนก็จะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีด้วยเช่นกัน สำนึกรักบ้านเกิดเราสามารถมีได้ทุกคนแม้ว่าจะไม่ใช่หน้าที่ก็ตาม และถ้าทุกคนช่วยกัน ก็จะไม่เหนื่อยมาก แถมยังได้มิตรภาพจากเพื่อนบ้านเพิ่มขึ้นอีกด้วย